Zomer!

Dinsdag 26 Januari 2010

Ik had het al geroepen op twitter dat ik hoognodig weer een update moest plaatsen... Elke dag gooi ik daar wel een berichtje op om even kort te vertellen hoe het gaat. Daarom is mijn twitteraccount ook gekoppeld aan mijn hyves en facebook. Veel mensen krijgen dus die updates door. :-) Precies wat ik wilde bereiken!

Inmiddels alweer ruim een week terug hier in Ellmau. Alsof ik nooit ben weggeweest. Ik gein, ik heb lol, ik drink af en toe een biertje, ik ben aan het skiën, ik geef les, oftewel ik vermaak me prima! Nadat ik vorige week dinsdag terugkwam heb ik de rest van de week t/m vrijdag geen werk gehad. Op woensdag ben ik nog zelf gaan skiën, op donderdag heb ik op hoop van zegen een snowboard gehaald bij de skischool... Boarden leek me niet heel verstandig in verband met mijn rug. Maar... Ik heb er 2 dagen op gestaan en op wat spierpijn in mijn schouders na heb ik nergens last van gehad! Wordt nu vaste prik. Zaterdags lekker boarden. :-)

Inmiddels heb ik weer een groepje, wat erg gezellig is. Deze standaard van groep vind ik echt de leukste. Je krijgt de kids en aan het eind van de week zie je zo onwijs veel verschil. Blijft super leuk! Ouders enthousiast en de kids plezier. We waren ook heel hard aan het hopen op sneeuw en vannacht is er een aardig laagje bij gevallen! Grote hobbels op de piste en de kids dikke lol. Sneeuw naar de liftmannen... Die dat natuurlijk niet op zich laten zitten, dus wij kregen ze net zo hard door. Kinderen in de schaterlach in de lift. Sneeuw pakken voor de volgende liftman boven. Op de piste weer sneeuw verzamelen voor die beneden en zo ging dat even door! HEERLIJK!

Maarja, zoals de titel al zegt, zomer! Ik begreep dat men in Nederland daar inmiddels wel aan toe is. Dus ik zou zeggen, lopen jullie met me mee? Die gebouwen in de verte zijn ons einddoel!

Zoals jullie zien, gaan we erg vroeg weg! We zijn nog steeds reuzen.

Lekker tot rust komen met het geluid van de opkomende vloed. Daar raakt je hoofd zo heerlijk leeg van.

Af en toe even kijken aan de vloedlijn wat er allemaal is aangespoeld. Dat dat veel is, reken maar van yes! Ook schelpen zijn er een heleboel te vinden, ook dit vissersgerei is er te vinden.

Af en toe moeten we even klimmen over wat rotsen. Maakt niks uit! Dat is goed voor de benen als afwisseling. Mij doet het aan mijn bergen denken.

Sneeuw? Nee helaas niet... Wel schuimbergen! ;-)

Als er dan weer een grote boot voorbij vaart dan heb je daarna flinke golven. Mooi om te zien hoe die kapot slaan tegen de palen. ....daar ging weer een gedachte....

Op de terugweg even omkijken, tot bezinning komen! Wat is het toch prachtig op het strand.

Heerlijk om zo even uit te waaien op de zondag voor de crematie van mijn Opa. Mijn hoofd was echt helemaal leeg daarna! Waar heel Nederland in de mist gehuld was, liep ik onder een stralend blauwe hemel te genieten van een zonnetje. Heerlijk, zalig! Dit was wat ik mij gewenst had. Het ene uiterste, de sneeuw en de bergen tegenover de zee en de zon. Beter kon niet!

De reis terug naar Oostenrijk is weer perfect verlopen. Met een heerlijke tussenstop in Maastricht. Altijd genieten die stad. :-)
Maar nu, na 3x naar Oostenrijk gereden te zijn en 2x terug naar Nederland ben ik het wel even zat. Mij krijgt niemand hier tot begin april vandaan. (hoop ik!).

Volgende keer zal ik jullie weer wat van de schoonheid van Oostenrijk laten zien. Nu wilde ik jullie even opwarmen.

Lieve Opa,

Maandag 18 Januari 2010

Ik weet nog wel van vroeger dat ik toen al graag bij u en Oma kwam. Ik wist namelijk dat als we daar zouden zijn, ik overal en nergens, maar vooral op mijn eigen kamertje verstopte snoepjes kon vinden. 1 van mijn eerste jeugdherinneringen die ik nu nog kan herinneren.
Ik weet ook nog wel dat dat plotseling stopte toen Oma zo ziek werd, dat ze daaraan zeker niet meer kon denken.

Ook weet ik nog wel dat toen ik ouder werd, ik naar het haventje mocht. Wat was dat mooi. Ik zie mezelf daar nu nog stappen. En op het schoolplein spelen met de kinderen die bij u in het dorp woonden.

Niet alles is positief geweest. Ik tengelde nogal graag op de piano en noten missen, ach jammer dan, dan speel ik wel door. Steevast kreeg ik de opmerking: en nou eens zonder de noten te missen en blijf toch in het ritme!

Een rapport, altijd was er wel wat op aan te merken. Maar ook liet u wel blijken wel cijfers goed waren. :-)

Toen kwam de tijd dat u ging verhuizen, want dat grote huis en die grote tuin, nee dat was niks meer voor u. U vond een heel mooi appartement, waar als het nodig was ook verzorging aan u kon worden gegeven. Niemand die daar verder nog over nadacht. U reed nog in uw auto, u deed het huis zelf, kookte nog, deed u eigen wijs. Kortom, alles werd zelf gedaan! Wat was ik trots op u.

Ik haalde mijn rijbewijs en natuurlijk, ik reed bij ons in de omgeving al wel. Echter mijn eerste lange trip ging naar u toe. Wat was ik trots toen ik daar bij u aankwam! Wat heerlijk om vrij te zijn en dan zelf naar Opa toe te kunnen. Nou kon dat ook wel met de trein, maar toch.

Daarvoor, ging ik ook wel naar u toe, uiteraard. Als mijn ouders gingen, dan ging ik graag mee! Ik liep graag door de tuin, las graag in uw boeken. Heerlijk. Maar toen was ik vrij! Ik probeerde toch wel iedere 2 maanden minimaal een keer bij u op bezoek te gaan. Een beetje plicht, een beetje van mezelf. Omdat ik me toen ook al realiseerde dat het misschien niet lang meer zou duren.

Nog steeds deed u alles zelf. Maar een ritje naar Friesland dat vond u toch wel wat ver om alleen te rijden. Ik had mijn rijbewijs, dus ik kwam met de trein en stapte vervolgens gelijk in de auto om dan weer 300km terug te rijden. Een aantal maal hebben we dat gedaan. En natuurlijk ook weer omgekeerd. Ik weet de opmerkingen nog te herinneren dat u vond dat ik zo goed kon rijden. Wat heerlijk om te horen!

Toen kwam ineens het bericht dat u van de weg was geraakt en niks meer wist. Weg vrijheid, welkom in de wereld van de oudere. Niet dat het u beviel... Meer schoonmaak in huis, er werd voor u gekookt, de was werd gedaan. Niks voor mijn zelfstandige Opa. Zienderogen ging u achteruit. Op dat moment waren we allemaal bang dat u van ons weg zou glijden. Echter u was sterk.

En zo ging het verder. Steeds minder kon u doen, maar toch altijd wel de belangstelling. En nog steeds probeerde ik zo vaak als mogelijk bij u langs te gaan. Want als ik alleen was, ja dan praatte u wel. Vele vragen, verhalen over vroeger. Over Ellmau, want ja, dat kent u natuurlijk ook! Daar zijn we nog samen geweest. Maar ook belangstelling, naar mijn studie, stages en werk. Of ik het wel ging redden. Lange tijd geloofde u er niet helemaal in. Totdat ik dan toch mijn diploma had gehaald. Maarja toen kwam die droom, de droom om naar Oostenrijk te verhuizen. Langzaam aan raakte u aan het idee gewend.

Net zoals aan dat gekke haar van mij, geel, groen of blauw. Veel mensen vonden het maar niks, maar elke keer maakt u weer een compliment. En nog steeds heeft het effect. Want zodra die haarkleur werd genoemd weet u nog precies wie er werd bedoelt!

Helaas, steeds verder moesten we afscheid van u nemen, Meer en meer wist u niet meer en kon u niet meer. Totdat dit jaar besloten werd dat u niet meer in uw eigen huisje kon leven maar naar het verzorgingstehuis moest. Oh wat was u boos... Accepteren, nee dat was moeilijk. Eigenwijs, heerlijk, precies zoals we u kenden.

De verhuizing naar het verzorgingshuis... En nog steeds die aftakeling. Elke keer komt weer het bericht dat het slechter met u gaat en elke keer zijn we allemaal bang dat we u verliezen. Maar elke keer kwam dat bericht niet.

Steeds wordt het afscheid uitgesteld, maar steeds namen we toch een klein beetje afscheid van u. Mensen herkennen, nee dat ging al een tijdje niet meer. Ook namen zijn moeilijk. (Misschien moest ik mijn haar weer blauw/groen verven en gaat er dan wel lichtje branden?) Lopen, wat u nog altijd een klein beetje kon, nee dat was er ook niet meer bij. Volledig afhankelijk van de zorg van anderen. Weer terug in uw kindertijd.

Oh wat deed het pijn om u zo te zien. Die eigenwijze en eigenzinnige Opa die we allemaal kenden, nee die was allang niet meer terug te vinden.

Het ging slechter en slechter. Ik was bang voor de dag dat het bericht komt dat u bent gestorven. Bang voor het verdriet dat nu onherroepelijk is gekomen.

Maar toch, ik keek uit naar die dag. De dag dat u verlost werd van uw pijn, het opgesloten zitten in uw eigen lichaam. Ook doet het mij en de andere familieleden ontzettend veel pijn, deze dat is ook de dag dat U uw rust kon vinden.

Lieve Opa, rust zacht. Ik mis u ongelooflijk veel. Maar we weten allemaal dat het beter is zo.


De cirkel is rond...

Opgelucht.

Dinsdag 12 Januari 2010

Verdrietig, maar opgelucht, dat is hoe ik me op dit moment voel. Mijn Opa is op 12-01-10 rustig in zijn slaap overleden...

Het was te verwachten, maar toch, toen mijn telefoon ging op het moment dat ik op de piste stond en ik de naam van mijn vader in het display zag staan toen wist ik het gelijk.. Ik moet binnenkort terug. Ik zou bijna schrijven, helaas was mijn gevoel waar. Maar ik denk dat "gelukkig was mijn gevoel waar" beter op zijn plaats is.

Lieve Opa, rust zacht. Ik zal u ongelooflijk missen, maar ik weet ook zeker dat het goed is zo. U hoeft niet meer verder te lijden.

Aanstaande zondag stap ik in de auto om terug te gaan voor de crematie en afscheid te nemen. Op maandag zal dit plaats vinden. Waarschijnlijk rij ik dan maandag naar Maastricht. Even afleiding zoeken en niet alleen zijn. :-)

Zo en nou even genieten van de prachtige omstandigheden die we hier op dit moment hebben!!!! Geniet mee.

Voorlopig verlaat ik jullie dus weer even. Na het weekend breng ik jullie weer van de leuke dingen hier op de hoogte!

Nieuws.

Vrijdag 08 Januari 2010

Op het moment dat jullie dit lezen hoop ik dat de straten er niet zo uit zien zoals hier onder...

want ik ben heel druk bezig om dit landschap...

om te ruilen voor dit landschap!!!

Ja, jullie lezen het goed. Ondanks de slechte situatie van mijn Opa heb ik in goed overleg met mijn ouders besloten om TOCH naar Oostenrijk te gaan. Reden? Het is bij iedereen onbekend hoe lang de lijdensweg nog gaat duren... Dat samen met het feit dat ik voor de crematie 'zo' terug ben in Nederland en zodoende goed afscheid kan nemen, heeft mij doen besluiten om 'gewoon' te gaan.

Dat ik daar zit, dat heeft dan weer gevolgen op deze blog. ;-) Zoals de meesten nog wel weten van vorig jaar, heb ik daar geen onbeperkt internet. Dit jaar wel wat meer dan vorig jaar, omdat ik niet telkens stoelendans hoef te doen met telefoons.
Daarnaast, ervaring leert dat ik niet heel erg veel thuis ben 's avonds. :-) Oftewel: mijn bezoekjes en blogjes worden minder. Maar langskomen blijf ik zeker te weten doen!

Timing.

Dinsdag 05 Januari 2010

Misschien is de titel wel heel cru... Maar eigenlijk is het wel zo. Dus neem me die niet kwalijk. ;-)

Afgelopen zaterdag zijn wij terug gekomen uit Oostenrijk. Op zondag is Jan naar mijn Opa geweest, toen was hij nog redelijk. Althans, hij kletste aardig wat. Wartaal dat wel. Maar toch, aanspreekbaar. Op de maandag kwam toch het bericht dat het ineens heel rap achteruit ging. Interne bloeding en bloeddruk van 80/40. Mijn oom en tante die op weg waren naar vakantie, maken rechtsomkeert... Vandaag, dinsdag, zijn mijn ouders vertrokken om een aantal dagen in Zeeland te blijven.

En zit ik dus nu thuis te wachten op het bericht dat mijn Opa niet meer is. Iets waar we als familie al zolang op hoopten omdat het lijden voor hem te groot is geworden. Maar het is wel gek gevoel om dan straks zonder Opa's en Oma's door het leven te gaan...

Timing... Wat is dat eigenlijk? In het geval van mijn Opa misschien goede timing, omdat we toch even tot rust hebben mogen komen in Oostenrijk. Maarja, timinig, ook wel slecht, omdat mijn oom en tante rechtsomkeert moesten maken...

Timing... De sneeuw die er viel op de dag dat we terugreden. De sneeuw die er niet lag in Oostenrijk. De sneeuw waar ik afgelopen zondag nog wel even optimaal van heb genoten en waar ik jullie nu van mee laat genieten.

Allereerst Poes... Een echte buitenkat! Dus ook met sneeuw gaat ze naar buiten. De buren vertelden dat ze 1 van de weinigen is. Hihi. Ik geloof niet dat madam het erg lekker vind.. ;-)

Twee sneeuwdetails. Het viel me op dat het zulke mooie vlokken nog waren. Het was niet 1 grote massa zoals je zovaak ziet bij sneeuw.

We hebben een aardig rondje gemaakt. Aan de ene kant van de auto een hele witte wereld door de mist. Aan de andere kant een spetterend begin van het nieuwe jaar.

Maar ook daar kwam stilaan steeds meer mist... Wel genieten!

Ik wilde mijn vrienden in Oostenrijk graag laten zien hoe Nederland er met sneeuw uitziet. Hoe doe je dat beter dan met panoramafoto's. Dus zie hieronder. :-)

Het was zeker weten genieten! Als het weer het de aankomende dagen toelaat ga ik er zeker nog op uit! Want oh wat is deze witte wereld mooi.
Waar ik het in de vorige log nog had over plannen... Voorlopig staan die even in de ijskast. Ik wacht deze week nog even af hoe het met mijn Opa gaat... Maar geloof me. ;-) Er komt echt nog wel wat op me log over!!!

Terug.

Zaterdag 02 Januari 2010

Vanochtend vroeg vertrokken we in 'groen land' en hoe verder we reden hoe witter het werd. We reden richting 'winter wonder land'.

We begonnen de vakantie in elk geval helemaal wit.

Maar hoe verder we in de 2 weken kwamen hoe groener het werd.

Het was een vakantie van uitersten:

Het was of te koud of te warm. (varierend van -20 tot +10)
Het was of zonnig of het regende.
Wat ik zo hoorde qua sneeuw was het of te hard of te zacht.

In Ellmau mag men zich gelukkig prijzen met sneeuwkanonnen... Anders had er dit jaar echt niet geskied kunnen worden!

Achja. Ook al was het dan niet echt een wintersportvakantie, genoten heb ik optimaal! Heb ook behoorlijk wat lol gehad en me verbaasd....
Vroegah... Toen ik nog heel klein was, ik denk een jaar of 9/10 ofzo, had ik zelf altijd skiles... Op een gegeven moment leer je de leraren wel kennen en had ik vaak dezelfde leraren. :-) Erg gezellig. Zo ook 1tje... Op dat moment vond ik hem altijd de leukste/knapste van de skischool. Maarja die was ehmm veel ouder en uiteraard getrouwd. Dream on dus. ;-) Elk jaar kwam ik hem weer tegen. Elk jaar weer gezellig. Je kijkt toch tegen ze op he?

Vorig jaar was ik natuurlijk al zijn collega. Dat vond ie maar vreemd. Daar moeten we wel een biertje op drinken. Gek he? Jij was vroeger mijn leerling en nu collega, wel leuk! Achteraf hoorde ik dat hij gescheiden is.. Jammer!
Dit jaar ging het wat verder. *gniffel* Ik kwam hem tegen en hij vroeg hoe het ging. Had van me ouders al gehoord dat ik problemen had met me rug dus daar wilde hij wat over weten. En toen kwam "DE" vraag... LOL! Of ik vrijgezel was? Ehmm, ja dat ben ik. *Beleefd als ik ben kwam de tegenvraag: en jij dan?" Ja ik ook nog steeds. "wink, wink".

Paar dagen later, kom hem in het dorp tegen. Geloof dat hij me wel 10x heeft gevraagd of hij me thuis moest brengen, want hij moest toch dezelfde richting op. Ehmm, nee dankjewel. Ik loop wel, is goed voor me rug... Paar stappen later, kwam de opmerking: Vroeger, toen je bij mij in de les zat vond ik jou altijd al de knapste. Ehhh, HELP! Toen maakte ik echt dat ik wegkwam.
Ok, dat ik als klein meisje tegen hem opkeek, dat kan nog.. Dat is normaal! (toch?) Maar ehmm, dat het nu omgekeerd is. Nee.. *gniffel* Ik maakte dat ik wegkwam, ook al keek ik vroeger zo tegen hem op en was het 1 van de doelen in de vakantie: HEM zien!

Aan al het leuks komt een eind.. Helaas... Terugreis wel met een brok in mijn keel. Want in de planning stond helemaal geen bezoek aan Nederland meer...

De laatste dag, op 1 januari ben ik nog even boven wezen gluren. De mist verhulde prima hoe het er benee eigenlijk uitzag.

De terugreis ging ehmm niet voorspoedig? We hebben er 14 uur over gedaan, dat is 4 uur meer dan normaal. Met een heleboel uren volle sneeuw en +20cm sneeuw op het wegdek is het niet prettig rijden. Maar heey we zijn er weer!

Het vuurwerk voor jullie... Al het goeds voor 2010 toegewenst!!!

Ohja en ik hoop dat binnen een week 'groen land' 'winter wonder land' is geworden!!! ;-)
Voorlopig blog ik op minimale kracht. Hoe en waarom? Tsja, voor jullie nog een vraag!